เรื่องราวมันเริ่มมาจากการต้องการเงินไปซื้อหนังสือในงานสัปดาห์หนังสือปี 2553
ซึ่งเงินเก็บและงบที่เตรียมไว้ไม่เพียงพอต่อกิเลส
หมดไปแล้วประมาณ 1000 บาท กับ
เศรษฐกิจทางเลือก 3 เล่ม โดย อ.ปกป้อง อ.เอื้อมพร และอ.สฤณี
เงินเดินดินและ Fringer the Blogger ทั้งสองเล่มโดยอ.สฤณี
ฝนกล้วยให้เป็นเข็ม โดย นิ้วกลม
และ ลอนดอน ฉบับนักเรียน
ซึ่งยังมีอีกประมาณ เล่ม ที่อยากได้ เช่น
เศรษฐกิจ ติดขัด โดยอ.สฤณี
หนังออกใหม่ของสนพ.แจ่มใส <<<สนพ.นี้อยากได้อีกเป็นล้านเล่ม เฮอะ
October No.8
the white tiger<<< เล่มนี้อยากได้มากๆเพราะว่าอาฝนพูดทุกครั้งที่เจอหน้ากันว่าต้องไปหาอ่าน ก่อนไปทำงานที่เวียดนามกับ World Economic Forum เดือนมิถุนาต้องหาอ่านให้ได้
อยากได้ Fiction ที่ขายใน Asia Book อีก 4 เล่ม
100 Cities
หนังสือแนะนำท่องเที่ยว Vietnam, Morocco และหนังสือที่ตัดสินใจซื้อ ณ จุดซื้ออีกมากมาย บลาๆๆๆๆๆๆๆๆ
ดังนั้นเลยต้องทำการหาตังค์ ประจวบเหมาะกับวัดแถวบ้านจะมีงานวัด 9 คืน และเพื่อนแม่ที่มีบ้านแถวๆวัดก็มาเสนอหน้าบ้านให้ฟรีๆโดยไม่เก็บค่าที่หากต้องการเอากางเกงไปขาย และแม่ก็ต้องการโละสต็อกในบ้าน โดยต้องการหาคนไปขาย ไอ้เราก็ต้องการเงินอยู่พอดีเลยขอนำเสนอตัวเองซะ ฮ่าๆๆๆๆ
พอตกลงกับแม่เสร็จสรรพก็เริ่มให้คนงานไปหากางเกงตกรุ่นมาเลขาย ก็ไปได้กางเกงยันส์ผ้าบางรุ้นเก่าเก็บมาหลายสิบตัว ทำการตั้งราคาอยู่ที่ 99 บาท และไปเจอกางเกงเด็กลิขสิทธิ์อุลตร้าแมน มาสก์ไรเดอร์ ฯ ที่เหลือเศษจากการทำออร์เดอร์อยู่ประมาณเกือบๆสองร้อยตัว ซึ่งตั้งราคาที่ 89 บาท
พอได้ทุกอย่างก็เริ่มทำป้าย “กางเกงยีนส์ราคาถูก คุณภาพดีจากโรงงาน ตัวละ 99 บาท” ต่อมาก็เริ่มคิดการดึงดูดลูกค้า (แหมก็เพิ่งเรียน Market กับอ.วิทยามาก็จัดไปอย่าให้เสีย) ก็เลยทำเป็นโปรโมชั่น 10 นาทีทอง ทุกตัวขายตัวละ 79 บาท ก็ได้ผลเหมือนกัน ลุกค้าก็เยอะแยะมากมาย
ตอนขายแรกๆก็อายๆเหมือนกัน แต่ก็นะเพื่อหนังสือที่อยากได้ทั้งหลายแหล่ก็ต้องทำ ก็ตะโกนเรียกลุกค้ากันไป สองสามวันแรกกลับมาบ้านนี่หมดแรง สลบไปเลย ทั้งเมื่อขา ทั้งเหนื่อย แต่พอเอาตังค์ที่เราหาได้จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองมานับดูก็แหมมันน่าภูมิใจนะ
จากการทำอะไรในครั้งนี้มันได้อะไรหลายๆอย่าง
ประเด็นแรกก็คือ เข้าใจคนที่เขาเป็นแม่ค้าเลย คืออันนี้ต้องบอกก่อนว่ามันคือแม่ค้าที่ขายข้างถนนจริงๆ เจอคนสารพัดรูปแบบ บางคนก็เรื่องมากมากมากมาก บางคนก็ซื้อง่าย บางคนก็น่ากลัวมาก บางคนก็ดูถูกเรามากเหมือนกัน แล้วก็เข้าใจถึงว่า”การศึกษา”มันสำคัญจริงๆ คืออันนี้มันละเอียดอ่อนและอธิบายยากมากคือรู้สึกได้เลยว่าถ้าคนไม่มีความรู้ มันจะเหนื่อยขนาดไหน
ประเด็นที่สอง สิ่งที่เรียนมาพอเอามาใช้ประโยชน์จริงทำให้รู้สึกได้ว่า เออเราเรียนไปทำไม เรียนไปเพื่ออะไร ทำให้รู้สึกมีกำลังใจในการเรียนขึ้นเยอะ
ประเด็นสุดท้าย พ่อกับแม่ก็รู้สึกภูมิใจที่เราทำอะไรได้ด้วยตนเอง หลายๆคนที่เห็นเราไปขายกางเกง เขาไม่เชื่อนะว่าเราจะทำได้ ดีใจที่ได้หาเงินให้พ่อกับแม่ใช้ (เงินทั้งหมดยกให้แม่และพ่อ แต่ก็ขอส่วนแบ่งตามที่เขาจะให้)
ได้มาหาเงินใช้เอง เรียนรู้ชีวิตเองแบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกัน 
